Mutlu Burak’ın Öyküsü-Edebiyatist

Edebiyatist Ocak-Şubat 2017, 9. sayısında “Mutlu Burak’ın Öyküsü” yayımlanana öykünün tam metni. (Edebiyatist Ocak-Şubat 2017 S:84-86.)

 

                                                                                                                                                     Pax’a

Mutlu insanların öyküsünü yaz. Mutlu Burak’ın öyküsünü.

Aynı evde yaşamaya başlamalarının ikinci ayında ona hiç sormaksızın Selma, eve kül rengi tekir bir kedi alıp ismini Cingöz koydu. Selma’nın mutluluğu ve kediyi baş tacı etmesi Burak’ın kedi ile birlikte yaşamak istemediğini söylemesini zorlaştırdı. Eve yegâne getirebildiği turuncu berjeri –onu da Selma beğendiği için getirmemiş miydi?- kendine hem tırnak bileme, hem uyuma yeri olarak bellemişti uyuz. Burak, bütün gün uyuyup yalanan, berjerini parçalayan bir pire torbasının baş tacı edilmesini hazmedemedi -baş tacı edilmişti herhalde ki katlanıyordu Selma yoksa neden katlansındı-. Belki söylemek lazımdı, söylemediği birçok şey gibi. Mesela televizyonun yerini sevmediği, hangi yemeği sevdiği, kimlerle görüşmek isteyip istemediği, gömleklerini ütülenmesini istediği gibi. Selma mutsuz olurdu o zaman. Selma’nın mutluluğu her şeyden önemliydi.  Sorardı Selma ona arada – Burak yüzünü düşürmeyecek değildi ya o da insandı- “Rahatsız olduğun bir şey mi var?” diye. “Nereden çıkarıyorsun.” diye geçiştirirdi Burak. Artık kumanda onda değil diye mi yüzü düşerdi yoksa Selma gömleklerini ütülemedi diye mi kızgındı bilinmez. Böyle yapa yapa kumandayı da eline aldı, gömlekleri de ütületmeyi başardı. Ama hala da ilişkileri olması gerektiği gibi değildi. Selma’nın mutluluğu bile tam değildi ona göre. Mutlu görünmeye, olmadık şeylerle kendini mutlu etmeye çalışıyordu. “Mutlu musun?” diye sormalıydı belki ama Burak için aşk konuşmadan anlaşabilmekti.

Mutlu insanların, pürüzsüz ilişkilerinin öyküsünü yaz. Konuşmadan anlaşan aşıkların öyküsünü. 

Cingöz zorlu bir rakipti Burak için. Koltuğunda bile gözü vardı. Akşamları yatak odasının kapısını saatlerce tırmalar kapı açılınca gelir aralarına yatardı. Şafak sökmesine yakın ağıt yakarcasına miyavlardı. Selma yataktan kalkacak olursa Burak “Yat canım sen, ben ilgilenirim.” der Cingöz’e ıslak mamasından verirdi. “Zıkkımlan da kapa çeneni geberesice” diye dişlerinin arasından fısıldanarak söylenirdi. Bu anlarda, tam ağarmamış havanın loş ışığında Burak’ın yüzünü gören ortak tanıdıklar Burak’ın Burak olduğuna inanamazdı. Gözlerini öfke ile belerten, yüzü öfkesinden griye çalan –belki de tam ağarmamış günün sancısının grisiydi- , sarkık ağızlı bu insan; Sevgi’nin mutluluğunu her şeyden çok önceleyen, ilişkisi için her türlü fedakârlığa göğüs geren adam olmazdı. Cingöz’ü zehirlemek işte böyle bir anda aklına düştü. Ancak bunun anlaşılma ve ilişkilerini bitirebilme ihtimalini hesaplayabilecek kadar kendini kontrol edebildi.  Bir şey yapmalıydı ama ne yapmalıydı? Ne yapıp edip bu kediden kurtulmalıydı. Yüksek tınılı miyavlamalarla sabaha karşı uyandığı bir gün yatağa dönmedi. Salona geçip televizyonu açtı. Selma en çok neye kızar diye düşünmeye de televizyonun karşısında sabahı beklerken başladı. Yine o anda ablasının kedisinin, ikisi birlikte yaşarken hayatlarına nasıl dâhil olduğunu anımsadı.

İyi insanların öyküsünü yaz. Sıcak ruhluların. İçi dışı bir güler yüzlü insanların.

Burak’ın ablasının da ikisi üniversitede okurken yaşadıkları eve musallat ettiği, aynı Cingöz gibi uyuz bir kedisi vardı. Yazın kavurucu sıcaklarında Burak kafası yastıkta yanarak uyumaya çalıştığı geceler, uykuya daldığı an kafasının üzerine oturan, kafa ütüleyen ablasının kafa pişiren kedisi. Baş tacı edilen ilk kedi Cingöz değildi. Ablası üniversiteden eve döndüğü, kışın tüm görkemi ve beyazı ile kendini ortaya koyduğu bir gün kucağında bu kedi ile kapıda belirmişti. Düzenine düşkün titiz bir arkadaşı, kedinin yarattığı dağınıklığa dayanamamış, kediyi evden de atamadığından başka bir sahip bakınmış, dağınıklıkla arası oldukça iyi olan ablası, yeni biten ilişkisinin ayrılık acısını da gidermek için can yoldaşı olarak bu kediyi kendine seçmişti. Kedi de, ondan kurtulmak isteyen de doğru zamanda doğru yerdeydi. Ablasının kedisi gerçekten etrafı birbirine katan cinstendi. Ayakkabıları sağa sola iter, dolap kapaklarını açıp içene girer ve orada bulduğu ne var ne yoksa etrafa saçardı. Daha da kafası atarsa uygun bulduğu kumu dışında bir yere pislemekten çekinmezdi. Burak, ablası ile yaşadığı sürece bu kâbus kediyi kavga kıyamet attırmayı başaramadı ve onunla birlikte yaşamak durumunda kaldı.  Bu sefer böyle bir sefalete göz yummamaya kararlıydı. Selma, ablasına benzemiyordu. Yataktan kalktığı gibi yatağı toplar, yemekten kalktığı gibi bulaşığı yıkar, her pazar dip köşe temizlik yapmaktan kendini alamazdı. Dağınıklığa tahammülü yoktu. Cingöz’ün huyunu değiştirme fikri Burak’ın aklına yattı.

 Düşünmeden hareket etmeyen insanların öyküsünü yaz. Hesaplarken herkesin iyiliğini gözetebilenlerin.

Burak sabahları işe giderken, evden Selma ile bir çıkıp bir süre etrafta oyalandıktan sonra eve dönmeye başladı. Kimseye görünmeden eve girmeye çalışmanın sıkıntısı ile elleri terliyor, bu sebeple anahtarı kapıya zar zor sokuyordu. Birkaç kez anahtarlık ıslak ellerinden kayıp paspasın üzerine hafif bir şıkırtı ile düştü. Ancak çıkan ses Burak’a büyük bir bina yerle bir oluyormuşçasına kuvvetli geldi ve bütün apartmanın ayağa kalkacağını sandı. Kalbi göğsünden çıkarcasına attı, gözleri karardı. Yine de yılmadı. Planını uygulayacaktı. Selma ortada olmadan eve girdiği sabahlarda kendince belirlediği dolapların kapısını açarak evden çıktı, Cingöz’ün hünerlerini göstermesini bekledi. Cingöz ablasının kedisinden farklı olarak dağıtmak bir yana herhangi bir dolabın içine girmeye bile tenezzül etmeyerek, eve her döndüklerinde onları turuncu berjere yayılmış uyuklar bir şekilde karşıladı. Dolap kapaklarının açık kalması Selma’nın sinirlerinin bozulmaya başlamasına yetti. Birkaç zaman sonra Burak’a “Şu dolapların kapaklarını açık bırakma!” diye çıkıştı. Burak “Benim böyle bir huyum olmadığını biliyorsun, kediler meraklı olur. Cingöz yapıyor olmasın.” diyerek alttan aldı. Selma’nın “Küçücük hayvan nasıl açsın koca kapağı?” diye sormasının ardından Burak “Peki, inanmıyorsan ne yapabilirim.” diye mahzun bir ifade ile salona ilerleyip, Cingöz’ün kapladığı turuncu berjerine sabit ve donuk bakışlarla baktı, salondaki divanın ucuna ilişti. O akşam Burak, yatak odasının kapısını tam kapamadı. Küçük Cingöz ufak patileri ile yatak odasının kapısını tırmalarken bu sefer kapıyı açmayı becerebildi. Selma, bunun üzerine Burak’tan yalvarırcasına bir sesle özür dileyip kediyi aralarına almadan Burak’a sarılarak uyudu. Yine de Cingöz’ün evdeki hükümranlığı ve yarattığı tehdit son bulmuş değildi. Dolap kapaklarının açık kalması ondan kurtulmak için yeterli olmamıştı. Burak eli büyütmeye karar verdi. Ertesi gün öğle arası işten çıkarak gizlice eve geldi. Her zaman kapağını açtığı dolapların içerisindeki eşyaları dolapların önüne devirdi ve yine hiç kimseye görünmeden evden çıkıyordu ki merdivenlerde apartman görevlisinin sesini işitip panikle eve geri döndü. Hızla salona girdi. Kafasındaki düşüncelerin hızı nefesinin hızı ile yarışmaktaydı. Ne yaptığını bilemeden hızlı hızlı evde turlarken ve düşüncelerinin içinde boğulurken aklına bir anda Selma’nın yakın arkadaşı Volkan geldi. Samimiyetlerinden hiç hoşlanmasa da Selma’nın çok eski arkadaşı olduğundan idare ettiği Volkan. Burak’a göre Selma ile yıllardır yatmaya çalışan ilişkileri için en büyük tehlikelerden olan Volkan.  Burak’ı da sevmediğini söylememiş miydi ortak bir arkadaşlarına. Cingöz Volkan. Burak’ın başı zonklamaya başladı. Kapıyı hafifçe araladı. Apartmanda çıt çıkmıyordu. Sonra bir anda kapıyı kapayarak salona döndü. Selma’nın annesinden kalan camgöbeği rengindeki vazoya gözünü dikti. Sehpaya doğru ilerledi. Bir süre işaret parmağını vazonun ağzında dairesel bir şekilde gezdirdi. Ardından vazoyu durduğu sehpadan aşağı ittirdi -Cingöz’ün birkaç bardak kırmışlığı yok muydu?-  Vazo irili ufaklı parçalar halinde yerdeydi. “Bu da Volkan için olsun” diyerek evi hızlıca terk etti.  Akşam eve döndüklerinde Selma’nın yüzü görülmeye değerdi. Önce korkup, hırsız girdiğini sandı ama bunu gösterir hiçbir kanıt yoktu. Burak ona ablasının kedisinden ilk olarak o gün bahsetti. Selma avaz avaz Cingöz’e bağırmaya başladı. Burak onun hiç bu kadar yüksek bir tonda bağırabileceğini tahmin etmemişti. Selma’nın bütün kanı beynine sıçradı, yüzü al al oldu. Vazonun parçalarını toplarken sinirleri hepten boşalarak hüngür hüngür ağlamaya başladı. Burak hem Selma’yı teselli etti hem de dolapları yerleştirerek kahraman oldu. Dolapları yerleştirirken içinden “Bir kedinin ne kadar sinir bozucu olabileceğini anladın mı Selma? En sonunda anladın sanırım.” diye yarım bir tebessümle kendi kendine söylendi. Selma o akşam yaşananların yorgunluğu ile erkenden uyuyunca, Burak turuncu berjerde pinekleyen kediyi tuttuğu gibi salonun ortasına fırlatıp, koltuğuna kurulup televizyonu açarak gevrek bir sırıtışın eşlik ettiği kısık bir sesle kafasını, salonun ortasında afallamış bir halde kendine gelmeye çalışan Cingöz’e doğru uzatıp “Çok az vaktin kaldı.” diye fısıldadı. Cingöz olanlardan habersiz koltuğundan edilmenin mutsuzluğu ile yatak odasına doğru ilerledi. Kapıyı dakikalarca tırmaladı ama Selma kapıyı açmadı.

Sevmeyi, sevilmeyi bilenlerin öyküsünü yaz. Gününün seyrinden fedakârlık edip fazlasını yapabilenlerin.

Burak planının işlediğini anladığından haftada bir ya da iki –her gün çok dikkat çekici olurdu- öğle yemeklerinde eve gelerek yaptıklarını tekrarladı. Selma her seferinde benzer sinir boşalmaları yaşadı. Burak, bu kedinin Selma’ya ne kadar kötü geldiğini ve ilişkilerini ne kadar olumsuz etkilediğini Selma’ya sakince izah etmeye çalıştı. En başından önlem alınmazsa bu kedi ilişkilerinin sonu olacaktı. “Bu kadar üzülmene değmez verelim gitsin kediyi hasta olacaksın.” diyerek kediyi yollamasını teklif etti Selma’ya. Yine de Selma kediyi verme düşüncesine tam olarak yanaşmadı. Bunun üzerine Burak en son çare olarak bir öğlen eve geldiğinde, dolapları dağıtmasının ardından, kedinin kumunda duran kakalarını –turuncu berjerini hiçbir pislik bulaştırmadan- yatağa ve divana paylaştırdı. Bu Selma için son nokta oldu ve kediyi kışın tüm görkemi ve beyazıyla kendine ortaya koyduğu o gün, birine bile verecek kadar beklemeyi sabredemeden tekmeleyerek sokağa fırlattı.  Kedi gitti. Burak ve Selma’nın aşkı, ilişkisi hiç sekteye uğramadan tam gaz devam etti. Burak mutluydu. Şimdi artık emindi biliyordu ki Selma da tam anlamıyla mutlu olacaktı.

Mutlu insanların öyküsü yazıldı. Mutlu Burak’ın, ideal aşkın, kusursuz ilişkinin öyküsü.

Advertisements

Tagged: ,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: